Een paard met bodemvrees. Feit of fictie?

Esther Dommerholt – Tussen ruiter en paard

Laatst hoorde ik voor het eerst de term ‘bodemvrees’. Nog niet eerder had ik dit woord gehoord aan een paard gelinkt. Na een speurtocht op internet bleek dit een term te zijn die blijkbaar vaker wordt gebruikt voor paarden die de ondergrond op vreemd terrein spannend vinden. Maar ook haaientanden op de openbare weg kunnen een obstakel vormen. Het gaat om verandering van bodem, maar dus ook om ‘vreemde’ kleuren op de weg of ondergrond.

Onzekerheid

Als ik met mijn paard buiten ben, dan snurkt ze ook naar tekens op de weg of een waterplas die op onze route ligt. Paarden kunnen geen diepte zien en denken al snel dat iets als een waterplas een gat is waar je in kunt vallen en nooit weer uit komt. Valt dit dan ook onder de noemer; bodemvrees? Ik durf met overtuiging te zeggen dat paarden die bestempeld worden als een paard met bodemvrees gewoon hele onzekere paarden zijn in het algemeen.

Een onzekerheid die zich niet alleen uit bij alles wat zich plaats vindt onder hun voeten, maar ook bij dingen die er om zich heen gebeuren. Het zijn paarden die met zich met zichzelf eigenlijk geen raad weten.

paardbodemvrees

Belangrijk: Sla nooit je paard ergens doorheen of overheen!

Dit creëert alleen maar nog meer spanning bij het paard en maakt ‘m alles behalve zekerder. Gevolg is dat je nooit van het probleem af komt én dat je een in zichzelf gekeerd paard krijgt. Omdat er toch niet naar hem geluisterd wordt.

Spanning kun jij dan wel aanstelleritis vinden, maar voor een paard is het bloedserieus. Een paard kent dat niet. Alle spanning is echt.

Hoe dan wel?

Bodemvrees begint dus bij onzekerheid van het paard over zichzelf en dús ook alles om hem heen. Goed is om te werken aan het zelfvertrouwen van het paard. Laat hem ontdekken dat hij prima dingen zelf kan. Wordt niet boos, ga niet slaan… Vermijd iedere vorm van druk, maar blijf wel duidelijk. Dat dit hele onzekere en erg gevoelige paarden zijn betekend niet dat je dus alles maar accepteert. Maar het gedrag dat je corrigeert, voer dat uit met de minst mogelijke hulpen.

Deze paarden vinden het vreselijk om zelf leiding te nemen en zijn volgzaam van karakter. Maak gebruik van dit karakter. Hoe meer jij de leiding neemt, hoe rustiger je paard zal worden. Negeer de spanning bij het paard. Schenk er gewoon geen aandacht aan. Voor een paard is het belangrijk dat jij het rustpunt wordt i.p.v. de ‘kwaaie pier’. Zo leert het paard bij jou helemaal te ontspannen en leer je hem automatisch om een zekerder paard te worden.

Heb jij een paard met bodemvrees? Geef hieronder je mening over dit onderwerp of stel je vraag aan Esther!